İçindekiler
Baykuş’tan… 7
Kaan H. Ökten’le Söyleşi
Devrim Sezer
Nazile Kalaycı
Güçlü Ateşoğlu
Heidegger, Varlık ve Zaman, ölüm üzerine düşünceler 12
TO THEMA
Nazile Kalaycı
Platon ve Nietzsche’de idealar kuramı ve perspektivizm bağlamında ölüm-yaşam ilişkisi 31
Türker Armaner
Etika’da intiharın ontolojik imkânsızlığı 51
Alain Badiou
Varoluş ve ölüm 59
Özge Ejder
Ölüme dair bir aporia olarak yazınsal temsil 69
Feysel Taşçıer
Yaşamın ve ölümün modern paradigması: biyosiyaset 81
Filiz Peach
İnsan sonluluğu: insanlığın temel bir sorusu 97
TOZLU RAFLARDAN
Uluğ Nutku
Ölüm bilincinin gölge oyunu: ruh-beden ikileştirmesi 106
EKTOS THEMATOS
Ömer Naci Soykan
Demokrasinin açmazları üstüne 115
Taylan Altuğ
Hegel estetiğinde sanat ve sanat biçimleri: klasik sanat ve romantik sanat – II 129
Kubilay Aysevener
İngiliz İdealizmi ve tarihsel bilgi sorunu 167
Saffet Murat Tura
Öznesi olmayan süreç – III 183
Deniz Soysal
Gadamer’de sanat eseri neden bir nesne olamaz? 207
“FELSEFE VE DEVRİM”E GERİ BAKIŞ
Özlem Duva
Gramsci’nin kültür çözümlemesindeki antropolojik imkânlar 221
Robert C. Tucker
Felsefe dünyaya başkaldırır 239
KİTAP ELEŞTİRİSİ
Erdoğan Yıldırım
Prof. Hasan Ünal Nalbantoğlu’nun Arayışlar’ının düşündürdükleri ya da bilgi ve ultra-modern üniversite halleri 250
Erdem Baykal
Karatani’nin transkritiği 266
Sayı 5
BAYKUŞ’TAN…
Ve dedi: “En kof ceviz bile kırılmak ister. Olgun yemişler tutunamaz ağaca. Öyleyse kabuğum kırılacak diye hayıflanmamalıdır insan. Toprağa düşmemek için çırpınmamalıdır meyve. Düşün! Bir şeyin geldiği yere dönmesi kadar sevindirici ne olabilir? Tohumun ağaca, ağacın tohuma dönüşümünden başka bir şey değildir hayat. Yani ölüm…”
Baykuş, bu sayısını, uzunca bir süre “ciddi” felsefi tartışmaların dışında bırakılarak sanata ve edebiyata havale edilen “Ölüm, Yaşam, Sınır” konusuna ayırdı. Felsefi olma sıfatını pek hak edemeyen, felsefenin alanına da teknik bir mesele (son yıllarda biyoetik tartışmaların çoğu kürtaj, öjeni, klonlama, ötanazi vb. hakkındadır) olarak girebilen ölüm ve yaşam sorunu, filozoftan çok sanatçı/şair sıfatını hak edenlerin konusu oldu. Filozof, gözlerini ebedi ve değişmeyen varlıklara –idealara– çevirdiği sürece, ölümün ve yaşamın felsefenin dışında kalması da doğaldı. Ne var ki özdeşliklere ve aynılıklarayönelerek yaşamı dışarıda bırakan düşünme geleneği, tekilliklerin ve farklılıkların –yani, sürekli oluş içinde olanın– göz ardı edilmesine yol açmış, yaşamı koruma kaygısı, yaşamın gözden düşmesine neden olmuştur.
(daha fazla…)